<\/p>\n
Als u op het eiland ronddwaalt, zult u heuvels tegenkomen die bezaaid zijn met witgekalkte landelijke huizen, waar het lijkt alsof de architectuur in de tijd heeft stilgestaan. Het traditionele landelijke huis van Ibiza, ook bekend als Ibizaanse finca, is een opmerkelijk cultureel erfgoed van het eiland, een architectuur die door de eeuwen heen nauwelijks is veranderd en teruggaat tot de oude oorsprong. De bouwwijze van dit huis kwam voort uit volkswijsheid die van generatie op generatie werd doorgegeven, met het oog op zelfvoorziening en bruikbaarheid.<\/span><\/p>\n Het Ibiziaanse landhuis wordt gekenmerkt door een bouwtype van dikke muren, samengesteld uit vierhoekige modules en horizontale plafonds ondersteund door houten balken. Het is een eenvoudige en sobere architectuur, die begint met het toevoegen van onafhankelijke kubusvormige modules die worden geleed rond een dwarse rechthoekige ruimte bij de ingang, de grote hal of “porxo”; elke module heeft zijn eigen functie en de dierenverblijven zijn altijd gescheiden van het hoofdgebouw. Het geheel toont een volledig functioneel huis, vaak geheel zonder decoratieve elementen, dat groeit naar gelang van de behoeften van de gezinsuitbreiding of de arbeid van het land. Het is ook een voortdurend groeiend huis, dat in alle stadia de aanblik van een voltooid gebouw behoudt. Alle <\/span>fincas hebben bepaalde kenmerken gemeen die hen als een specifieke architectonische stijl defini\u00ebren. Deze originele kenmerken zijn:<\/span><\/p>\n Materialen<\/strong> – Gebouwd door de boer, is de woning in essentie gemaakt van materialen die op het platteland of bij de zee te vinden zijn: droge steen, jeneverbesbalken voor het dak, zand, klei en zeeplanten.<\/span><\/p>\n Ligging<\/strong> – Het huis is ideaal gelegen op een hoog punt van de flank van een heuvel met rotsen als natuurlijke fundering, waarbij geprofiteerd wordt van landschappelijke kenmerken en de helling zonder over te lopen op grond die gunstig is voor de teelt.<\/span><\/p>\n Ori\u00ebntatie<\/strong> – De ingang is bijna altijd naar het zuiden gericht, de berg achter zich latend, beschermd tegen de noordenwind en dus voortdurend zonlicht ontvangend. De op het zuiden gerichte gevels vangen het meeste zonlicht in de winter en meer schaduw in de zomer, terwijl ze de winterwinden uit het noorden vermijden en in de zomer frisse winden toelaten<\/span><\/p>\n